بازی ,مهاجمان ,البته ,موقعیت ,وینگو ,شاید ,مشکل گلزنی ,اسماعیل زاده ,وظیفه گلسازی ,کارهای دفاعی

گلساز مس کیست؟! گلزن مس کیست؟!

در بازی با خونه به خونه بازهم همه شرایط برای صعود مس به پله های بالاتر جدول فراهم بود جز پایی که برای مس این قدم رو به جلو را گلریزان کند تا در خزان گل های مسی در پائیز نه چندان سرد این روزهای کرمان، مسه وینگو همچنان رده چهارم را دو دستی در آغوش بچسبد.

http://dl.mes-fc.ir/img/photo/20151201104620250.JPG

اما در حالی که این روزها همه مهاجمان مس را به بیخ دیوار چسبانده اند و بابت گلنزنی هایشان آن ها را بدهکار می دانند، بد نیست کمی به پشت سر مهاجمان مس نگاه کنیم و علت بوته بی گل مس را نه در سرشاخه ها که کمی از ریشه جستجو کنیم.

بهرحال بزرگترین مهاجمان دنیا هم اگر کسی برای آن ها موقعیت فراهم نکند نمی توانند گلزنی کنند و شاید فقط یک مارادونا و یا یک مسی و یا حتی یک ابراهیم تهامی!! در کل فوتبال دنیال متولد شود که موفق شود خودش از میانه زمین توپ را بردارد و همه را دریبل بزند و آن را وارد گل کند. کاری که البته مهاجمان مس هم مثل اکثر مهاجمان فوتبال دنیا قادر به انجام آن نیستند.

البته این انتقاد از مهاجمان مس هم وارد است که آن ها به شدت موقعیت نشناس هم هستند و از معدود موقعیت های خود حداکثر استفاده را نمی کنند. در بازی با خونه به خونه شاید موقعیتی که نصیب علی یونسی شد را یک مهاجم شش دانگ وارد دروازه می کرد و یا مصطفی شجاعی اگر آماده تر بود، امروز آمار گل زده خود را خیلی بالاتر می دید، اما بهرشکل نباید فراموش کنیم موقعیت سازی هایی نیز که برای این بازیکنان انجام می شود، البته زیر خط فقر قرار دارد.

مس بعد از دوران حضور مصطفی سیفی و شهرام گودرزی، همچنان در حسرت یک بازیکن که پشت سر مهاجمان مس برای آن ها در طول یک بازی چند موقعیت طلایی بسازد می‌سوزد...در زمان حضور این دو بازیکن به خصوص سیفی، هرچند بازی آن ها خیلی به چشم هواداران نمی آمد ولی این آن ها در طول بازی یا تک ضربه هایی که به توپ می زدند و یا فضاهایی که در پشت مهاجمان ایجاد می کردند، در طول یک بازی به طور میانگین بالای 6 موقعیت گل برای مهاجمان مس خلق می شد که بهرشکل یکی از آن ها در طول بازی تبدیل به گل می شد.

اما سال هاست که در بازی های مس، تعداد موقعیت های مسلم گل در هر بازی خیلی کم به پنج می رسد و برای همین است که چند سالی می شود که تعداد گل های زده مس در هر بازی، به یک خشکسالی هشدار دهنده رسیده است.

در سال های گذشته علاوه بر اینکه تمامی سرمربیان مس از جمله بگوویچ، بنای تیمی خود را بر کارهای دفاعی و حفظ دروازه می چینند، یک بازیکن تیزهوش و سرعتی در پشت مهاجمان که برای مسی ها گلسازی کند نیز وجود ندارد تا مهاجمان مس نیز به تبع آن همیشه زیر تیغ انتقادات قرار بگیرند.

در این فصل وظیفه گلسازی مس بر عهده کیوان امرایی قرار داده شده است که ذاتا خود یک مهاجم و گلزن است نه یک گلساز و به نوعی پلیرمیکر و از همین روست که در طول بازی های گذشته نه بازی امرایی چشمگیر شده است و نه بازی مهاجمان مس. البته امرایی در برخی از بازی ها این وظیفه را عالی انجام داده است و مثلا در بازی با مس رفسنجان، او نقش خود را خیلی خوب ایفا کرد و یا در هر بازی، حداقل یک و یا دو صحنه را با پاس های تودر و یا فشاسازی های خود باز می کند اما آمار موفقیت های او در این پست به طور قطع پائین تر از حد استاندارد بوده است. قطعا خود امرایی هم دوست دارد که بیشتر مهاجم نوک باشد و یا در یک سیستم دو فروارده در نوک حمله قرار گیرد تا اینکه در پشت مهاجم مس وظیفه گلسازی که البته برای او بسیار دشوارتر است را داشته باشد.

اگر هواداران و کارشناسان به وینگو برای بازی نگرفتن افشین اسماعیل زاده خرده می گیرند پربیراه نیست چراکه این بازیکن به مراتب در این قسمت زمین شاید بیشتر جواب دهد و او را بیشتر برای این قسمت می پسندند که البته وینگو نیز باید کمی بیشتر به این بازیکن در پست زمان بدهد تا شاید مشکل گلزنی تیم خود را با رفع مشکل گلسازی رفع کند.

همچنین سعید صادقی هم شاید در پشت مهاجمان به مراتب جواب بیشتری بدهد تا بازی گرفتن او در کناره ها. وینگو که می خواهد مشکل گلزنی تیم خود را رفع کند، در طول بازی های اخیر می بایست این تغییرات را انجام دهد و با بازی دادن به صادقی و اسماعیل زاده به عنوان موقعیت سازان اصلی حملات مس در پشت تک مهاجم، شاید این مشکل را حل کند. اما وینگو در بازی با خونه به خونه نشان داد که حاضر است این پست را به علی یونسی بدهد ولی به دو بازیکن دیگرش نه.... هرچند او در ادامه و زمانی که بازی گره های کورتری خورده بود صادقی را به جای یونسی در بیست دقیقه آخر به زمین فرستاد که البته زمان برای مس به شدت اندک شده بود.

همچنین در برخی بازی ها که کار وینگو برروی زمین به مشکل می خورد، باید رو به سانتر از کناره ها بیاورد و در این بازی ها معمولا بهتر است که حسین قهارپور از دقیقه 60 به زمین بیاد نه در 10 دقیقه آخر بازی که دیگر خیلی دیر شده است. قهارپور با قد بلند خود می تواند در تغییر فاز حملات مس به توپ های بلند مفیدتر باشد ولی معمولا وینگو آنقدر حواس خود را به کارهای دفاعی جمع می کند که از برنامه های هجومی غافل می ماند و ناگهان در ده دقیقه پایانی به فکر تغییرات هجومی می افتد که البته کافی نیست...!

منبع اصلی مطلب : تک به تک، خبر و تحلیل ورزشی
برچسب ها : بازی ,مهاجمان ,البته ,موقعیت ,وینگو ,شاید ,مشکل گلزنی ,اسماعیل زاده ,وظیفه گلسازی ,کارهای دفاعی
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

آینا گروه : مشکل گل های مس در ریشه است