فوتبال ,آخرین ,المپیک ,قهرمانی ,ندارد ,فینال ,آخرین حضورمان ,توجه مردم ,کلمه وجود ,قهرمان جهان

سقف کوتاه فوتبال ما

طی روزهای اخیر فینال لیگ قهرمانان آسیا برگزار شد و چون قریب به اتفاق سالیان اخیرخبری از تیمهای ایرانی در بازی پایانی نبود.

http://footballonline.ir/Picture/20110920121414_27_8607120103_L600.jpg

یک پای فینال تیم گوانگ ژو چین، قدرت نوظهور فوتبال آسیاست که با سرمایه گزاری هنگفتی که به مدد توسعه حیرت انگیز و ثروتمند شدن چینی‌ها رخ داده است، چند سالی است در فوتبال آسیا قدرت نمایی می کند و صدر می نشیند. این دومین قهرمانی این تیم طی پنج سال اخیر بود،کافیست بدانیم قهرمانی اول را با مارچلو لیپی سرمربی تیم قهرمان جهان ایتالیا در 2006 وقهرمانی اخیر را هم با سرمربیگری فیلیپه اسکولاری سرمربی برزیل قهرمان جهان در 2002 بدست آورده‌اند.

اما پای دیگر فینال شاید جالبتر باشد تیم الاهلی امارات تیمی که بیشتر ما ایرانی‌ها با علی کریمی که بهترین سال‌های عمر ورزشی‌اش را در عضویت این تیم بود به خاطر می آوریم و سالهای دورتر که حسن روشن در این تیم توپ میزد و عجیب برای ما که با این کردارها بیگانه ایم تجلیل امسال تیم الاهلی از روشن در سفرشان به تهران بود چراکه در مرام ما قهرمان زنده را عشق است.

الاهلی در جمع هشت تیم پایانی نفت تهران ما را حذف کرد و راهی مرحله نیمه نهایی شد تا بار دیگر فقر فوتبال ما را فریاد بزند،فوتبالی که اظهار نظر و مصاحبه ی یک بازیکن متوسطش در میان هشت،نه روزنامه ورزشی و برنامه های مکرر تلویزیونی و تارنماهای اینترنتی چنان بازتابی دارد که گاه سخنان رییس جمهور ندارد. براستی از فوتبال ما چیز زیادی بجا نمانده است از آخرین حضورمان در المپیک نزدیک به نیم قرن میگزرد.نسل سی و چهل ساله ی ایرانی هیچ خاطره ی محوی هم از حضور در المپیک ندارد در حالیکه عراق جنگ زده در سال 2004 و اوج بحران انفجارها و شرایطی که شاید کشوری به مفهوم مصطلح کلمه وجود نداشت راهی المپیک شد و با شکست پرتغال با بازیکنانی نظیر رونالدو، حتی مقام سوم المپیک آتن را با صرف فعل خواستن کسب کرد و در تمام این سالها فریاد بی امکاناتی ارکان فوتبال ما گوش فلک را کر کرد.

در رده سنی پایین تر از امید که وضعیت بحرانی‌تر است، نه آکادمی به معنای واقعی کلمه وجود دارد ونه سیر صحیح بازیکن‌سازی جاریست و اگر ظهور و بروز پدیده‌ای را هم شاهدیم حاصل کار گلخانه‌ای است یا بخت و اقبال بلند.در فوتبال باشگاهی از آخرین قهرمانی تیمی از ایران بیست و اندی سال میگذرد، آنهم قهرمانی توسط پاس تهرانی که دیگر وجود خارجی ندارد.

در سالهای اخیر هم که اوج هنرمان صعود از گروه است و حذف در مرحله ی بالاتر.در تیم ملی بزرگسالان هم اوضاع چندان براه نیست از آخرین حضورمان در فینال جام ملتهای آسیا نزدیک به چهاردهه میگذرد و از آخرین حضورمان در جمع چهار تیم پایانی هم بالای یک دهه. نهایت آرزویمان حضور یک در میان در جام جهانی آنهم نه بعنوان یک روند و عادت یه بعنوان معجزه و خرق عادت. یکبار عزیزی و ملبورن ،یکبار سئول و قوچان نژاد.و اوج دلخوشیمان در جام جهانی یک هیچ به آرژانتین باختن است، کاری که ژاپنی ها در جام نودوهشت و اولین حضورشان کردند.

براستی سقف آرزوهایمان آنقدر کوتاه است که اگر از جا برخیزیم به سقف میخوریم و میشویم سرشکسته.از همه اینها مهم تر اصل حضور و توجه مردم است. مگر غیر از این است که فوتبال برای مردم بازی می‌شود وبزرگترین افتخارش این است که یک ورزش متعلق به توده مردم است؟

اما در کشور ما استادیوم‌های خالی از تماشاگر خود گویای همه چیز است.نزول تعداد تماشاگران پرطرفدارترین تیم‌هایمان به زیر ده هزار نفر گویای عدم توجه مردم به این فوتبال است.می ماند پرشمار جریده و رسانه ورزشی که برای استمرار حیات ناگزیرند از پوشش چند باره و بزرگنمایی شده این فوتبال و ستاره های کاغذینش و همینطور کثیری از افراد که حجم باورنکردنی پول دولتی جاری در فوتبال آنان را به پرسه در اطراف آن ترغیب کرده است،عباس رضوی مربی قدیمی فوتبال شاغل در سوئد میگوید دریافتی بهترین مربیان فوتبال سوئد بیست درصد مربیان ایرانی هم نیست!

براستی اگر پول پرحجم دولتی که تناسبی با ارزش حقیقی این فوتبال ندارد و حجم عظیم توجه رسانه ای را از پشت سر فوتبال ایران برداریم از آن چه چیز بر جا خواهد ماند؟و شاید هم ما جماعت نشئه ایم که دست بر زانو محو این فوتبال افیون زده ایم.

منبع اصلی مطلب : تک به تک، خبر و تحلیل ورزشی
برچسب ها : فوتبال ,آخرین ,المپیک ,قهرمانی ,ندارد ,فینال ,آخرین حضورمان ,توجه مردم ,کلمه وجود ,قهرمان جهان
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

آینا گروه : پول، هیاهو... و دیگر هیچ